امشب ای ماه به درد دل من تسکینی                         آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

کاهش جان تو من دارم و من می دانم                         که تو از دوری خورشید چه ها می بینی

تو هم ای بادیه پیمای محبت چون من                           سر راحت ننهادی به سر بالینی

هر شب از حسرت ماهی، من و یک دامن اشک             تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینی

همه در چشمه ی مهتاب غم از دل شویند                    امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی

من مگر طالع خود در تو توانم دیدن                               که تو ام آینه ی بخت غبارآگینی

نی محزون مگر از تربت فرهاد دمید                              که کند شکوه ز هجران لب شیرینی

تو چنین خانه کن و دل شکن ای باد خزان                      گر خود انصاف کنی مستحق نفرینی

کی بر این کلبه ی طوفان زده سر خواهی زد                  ای پرستو که پیام آور فروردینی

شهریارا اگر آیین محبت باشد                                     چه حیاتی و چه دنیای بهشت آیینی!